อุปสรรคของชีวิต

มีเพื่อนส่งข้อความดีๆๆมาให้ พอดี   อ่านแล้วคิดตาม


เมื่อชีวิตเผชิญอุปสรรค


ต้องรู้จักว่านั่นเป็นธรรมดาของชีวิต

อย่าหวั่นไหว เมื่อเจออุปสรรค

เพราะอุปสรรคช่วยสร้างประสิทธิภาพ



ปัจจัยของความสำเร็จอันน่าภาคภูมิใจ

ไม่มีอะไรเกินกว่าอุปสรรค

ผู้ที่ไม่เคยต่อสู้กับอุปสรรค

ไฉนจะรู้จักความสามารถที่แท้จริงของตนได้



ก้อนหินน้อยขวางทางข้ามได้ก็ข้ามไป

ก้อนหินใหญ่ขวางทางเขยื้อนได้เขยื้อนไป

ภูเขาใหญ่ขวางทาง ถ้าต้องไปก็อ้อมไป



ผู้ที่สู้กับอุปสรรคที่ต้องหลีก

และผู้ท้อแท้ต่ออุปสรรคที่ต้องสู้

คือผู้หันหลังให้กับความจริง

และปิดหนทางแห่งความชอบธรรมเสียสิ้น

เรื่องของแม่

อ่านบทความบางตอน    แล้วคิดถึงแม่ขึ้นมา 
มันสะท้อน ถึงตัวเองมา    แล้วบทความนี้ กะได้ถูกนำมาพูดกันในห้อง
เพื่อนคนนึงนำมาพูด ฟังแล้ว คิดตามไป  ซึ้งจริงๆ เป็นบทความที่ดีมาก 



แด่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่ชื่อว่าแม่

เมื่อคุณเกิดมาในโลกนี้ แม่อุ้มคุณไว้ในอ้อมอก คุณขอบคุณแม่ด้วยการเปล่งเสียงร้อองไห้
เมื่อคุณอายุ  1  ขวบ   แม่ป้อนข้าวและอาบน้ำให้คุณ คุณขอบคุณแม่ด้วยการร้องไห้งอแง
เมื่อคุณอายุ  2  ขวบ   แม่สอนให้คุณหัดเดิน คุณขอบคุณแม่ด้วยการวิ่งหนีทุกครั้งที่แม่เรียกหา
เมื่อคุณอายุ  3  ขวบ   แม่ทำอาหารทุกอย่างให้คุณด้วยความรัก คุณขอบคุณแม่ด้วยการที่โยนจานลงพื้น
เมื่อคุณอายุ  4  ขวบ   แม่ให้ดินสอสีแก่คุณ คุรขอบคุณแม่ด้วยการระบายสีเลอะเต็มบ้าน
เมื่อคุณอายุ  5  ขวบ   แม่แต่งชุดสวยๆ ให้คุณไปเที่ยว คุณขอบคุณแม่ด้วยการทำชุดเลอะโคลน
เมื่อคุณอายุ  6  ขวบ   แม่ไปส่งคุณที่ รร  คุณขอบคุณแม่ด้วยการร้องไห้ ตะโกนว่า "ไม่ไป  ไม่ไป"
เมือคุณอายุ  7  ขวบ   แม่ซื้อไอศกรีมให้ คุณขอบคุณแม่ด้วยการทำมันหกเลอะเทอะไปทั่ว
เมื่อคุณอายุ  9  ขวบ   แม่สอนให้คุณเล่นเปียโน  คุณขอบคุณแม่ด้วยการ ไม่เคยเล่นมันเลย
เมื่อคุณอายุ 10 ขวบ  แม่พาคุณไปเรียนพิเศษ คุณขอบคุณแม่ด้วยการกระโดดลงจากรถโดยไม่คิดที่จะหันกลับไปมองเลย
เมื่อคุณอายุ 11 ปี       แม่พาคุณกับเพื่อนไปดูหนัง คุณขอบคุณแม่ด้วยการขอที่นั่งคนละแถว กับแม่
เมื่อคุณอายุ 12 ปี       แม่เตือนคุณว่าอย่าดูทีวีให้ตั้งใจอ่านหนังสือ คุณขอบคุณแม่ด้วยการรอให้แม่ไปข้างนอกแล้วดูต่อโดยไม่อ่านหนังสือเลย
เมื่อคุณอายุ 13 ปี      แม่บอกให้คุณตัดผม คุณขอบคุณแม่ด้วยการด่าแม่ว่า "แม่ไม่มีรสนิยม"
เมื่อคุณอายุ 14 ปี      แม่จ่ายเงินซัมเมอร์แคมป์ที่แพงแสนแพง คุณขอบคุณแม่ด้วยการไม่เขียนจดหมายหาแม่ซักฉบับ
เมื่อคุณอายุ 15 ปี      แม่กลับบ้านหลังงานเลิกอยากกอดลูก สักครั้ง คุณขอบคุณแม่ด้วยการขังตัวเองอยู่ในห้องโดนไม่สนใจ
เมื่อคุณอายุ 16 ปี      แม่สอนคุณขับรถ คุณขอบคุณแม่ด้วยการขับรถหนีแม่ไปเที่ยว
เมื่อคุณอายุ 17 ปี      แม่จ่ายค่าเรียนกวดวิชาให้คุณเรียน คุณขอบคุณแม่ด้วยการให้แม่ส่งข้างนอกเพื่อจะไดไม่อายเพื่อน
เมื่อคุณอายุ 18 ปี      แม่ร้องไห้ในวันที่คุณจบชั้นมัธยม คุณขอบคุณแม่ด้วยการฉลองกับเพื่อนตั้งแต่ค่ำยันเช้า
เมื่อคุณอายุ 19 ปี      แม่รอโทรศัพท์สายสำคัญจากคุณ คุณขอบคุณแม่ด้วยการใช้โทรศัพท์ตลอดคืนนั้น
เมื่อคุณอายุ 20  ปี     แม่ถามว่าคุณมีแฟนหรือยัง คุณขอบคุณแม่ด้วยการตอบว่า "แม่อย่ามายุ่งกะหนู"

เป็นส่วนตัว

ชื่อ            :    นางสาว วรรณพร จำเริญ
ชื่อเล่น      :    ฝ้าย
เกิด           :    11 ธันวาคม พ.ศ. 2553
ศึกษาอยู่   :    คณะศึกษาศาสตร์ สาขาวิชาเทคโนโลยีการศึกษา  คอมพิวเตอร์ มหาวิทยาลัยบูรพา
นิสัย          :    ง่ายๆๆ หนุกหนาน

     ช่วงเวลาที่ผ่านมา เราได้ใช้ชีวิตมามากมาย  ผ่านอะไรมามากมาย เจอสิ่งที่ดีบ้าง ไม่ดีบ้าง  (เรื่องธรรมดา)  เจอเรื่องราวที่แย่ที่สุด  และเรื่องราวที่ดีที่สุด  
     นำสิ่งเลวร้ายนั้น มาปรับใช้กับปัจจุบัน